Lehendik daukazun ahotsa

Bada eguneko momentu bat ongi ezagutzen dudana eta ziur ezaguna egiten zaizuna. Esku artean duzuna amaitu, etxera iritsi edo ohean esertzen zara erlaxatzeko asmoz, baina buruak orduko mila abiaduran jarraitzen du. Ez da gelditzen. Jarraitu zeregin-zerrenda, goizeko elkarrizketa edo bihar egiteko dagoena errepasatzen. Kanpoan zarata dago eta barruan isiltzen ez duen pentsamenduen haria dago. Erritmoa jaitsi nahi duzu atseden hartzeko edo lo egiteko, baina ez duzu zirrikiturik aurkitzen.

Niri gertatzen zitzaidan, eta gertatzen zait oraindik ere. Burua ez da itzaltzen magia bidez. Hala ere, denborarekin deskubritu dut momentu horietan niri izugarri laguntzen didan zerbait: isiltasuna entzuteko boterea edo arreta guztia soinurantz eramatea. Ikasi dut burua soinu eutsian edo ondoko gelditasunean fokatzeak zure egoera emozionala guztiz aldatzeko eta burua ia berehala lasaitzeko gaitasuna duela.

Hori lortzeko, ez duzu kanpoko musikarik entzun beharrik. Askotan nahikoa izaten da kantuan jartzea. Eta kontuz, ez naiz kanta oso bat kantatzeaz ari; nahikoa da soinu sinple bat, bokal bakar bat, emititzea.

Ahotsa ez da jartzen, aitortzen da

“Soinu bat atera” erraten dudanean, jende asko urduritu egiten da berehala. Betiko mamuak agertzen dira: «nik ez baitakit abesten», «Lotsa ematen dit» edo «Seguru desafinatzen dudala». Txikitan sartu ziguten ideia hori buruan, eta hor geratu zen harrapatuta.

Baina nik ez dizut eskatzen kanta politak kantatzeko. Ez dago ezer fintzeko inolako eskakizunik, ezta ederra edo itsusia denik ere. Aipatzen ari naizen ahotsa gaur daukazuna da, zugandik ateratzen den bezalaxe. Aski duzu bokal hori ematea eta zure arreta guztia berarengana eramatea: nola jaiotzen den, gorputzeko zein aldetan entzuten den, bularrean edo eztarrian nola sentitzen den, eta nola itzaltzen den ikustea.

Haur txiki batengan pentsatu, jolasten ari dela bakarrik kantatzen duenean. Ez dio bere buruari galdetzen ongi egiten duen edo afinatuta dagoen. Ateratzen zaiolako egiten du, eta horregatik egiazkoa dirudi. Epaiketarik gabeko ahots hori zure baitan dago oraindik. «Nola jo beharko lukeen» esaten dutenen pisua gainetik kendu eta aitortzen hasi besterik ez da egin behar.

Isiltasuna ez da hutsunea

Eta hemen sartzen da isiltasuna, joko honen erdi ikusezina dena.

Jende askok isiltasuna erabateko hutsunetzat ulertzen du, hutsean geratzea bezala edo ezer gertatzen ez den hutsune aspergarritzat. Niretzat guztiz kontrakoa da: isiltasuna azkenean zure baitan durundatzen duena entzun dezakezun leku lasaia da. Edalontzi bateko ura geldi geratzen denean bezala da, eta bat-batean hondoa ikus dezakezu: ezer ez da desagertu, besterik gabe astintzeari utzi dio.

Zure ahotsaren soinua eta isiltasuna eskutik doaz beti. Bokal bat emititzean, bibrazio bat sortzen duzu gorputzean. Eta bokal hori bukatzen denean, garbi sentitzen den isiltasun batean sartzen zara, gorputza lehenik baretu eta burua atzetik arrastaka eramaten duen espazio batean.

Proba ezazu gaur, bi minutu

Gaur etxera burua beterik iristen bazara eta lo egiteko edo atseden hartzeko birak jaitsi behar badituzu, bi minutuz bakarrik probatzea proposatzen dizut:

Bilatu txoko lasai bat, itxi begiak eta egin soinu bat bokal bakarrarekin (“aaaa” bat, “oooo” bat, gorputzak eskatzen dizuna). Esan poliki, tonua epaitu gabe. Zure baitan nola bibratzen duen eta azkenean nola itzaltzen den sentitzean bakarrik zentratu. Soinua amaitzen denean, gera zaitez atzean geratzen den isiltasunean.

Ez bilatu emaitzarik, eta ez saiatu “ongi” egin duzun aztertzen. Soil-soilik esperimentatu soinuan fokatutako arreta minutu txiki horrek nola itzultzen dizun tarte bat zeure buruari eta nola itzultzen dion bakea zure gorputzari.

Gaur gauean probatu nahi baduzu, kontaidazu bihar nola joan zaizun eta zure energia nola aldatzen zen nabaritu duzun. Hemen bestaldean egonen naiz zuri entzuteko.